"สภาวการณ์เดิมๆ กำลังเคลื่อนตัว
รอยเฟืองที่เคยหมุนกำลังจะกลับมาหมุนใหม่...
ฟันเฟืองของนาฬิกาที่เต็มไปด้วยใยแมงมุม
มันกำลังเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ...เมื่อยามที่สายลมพัดผ่านมา"
ฟันเฟืองของการได้รู้สึก "ชอบใครสักคน..."
แม้จะได้เพียงแค่มองอยู่ไกลๆ เหมือนคนไม่เคยมีตัวตน
แต่นั่นแหละคือ ฟันเฟือง ที่เราเคยปิดสลักเอาไว้
ถ้าเปรียบหัวใจเป็นหุ่นยนต์...ก็คงเหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกทิ้งร้าง
ได้โอกาสถูกเช็ดถูทำความสะอาดและชาร์ตแบตเตอร์รี่
การได้รู้จัก ชอบ ใครสักคน
เป็นเหมือนของขวัญแปลกใหม่และน่าลิ้มลอง
เพราะทำให้ชีวิตเราที่เดินไปเรื่อยๆ ในโลกใบเทาๆ ได้มีสีสัน
มีละอองไอที่แสนอบอุ่น มีกลิ่นกรุ่นที่แสนหอมหวาน
.
.
.
หนึ่งคนที่เคยหมุนฟันเฟืองโดยที่เขาไม่รู้ตัวได้เดินจากไป...โลกก็แปรผันเป็นสีหม่นหมอง
แต่ในตอนนี้หลังจากเดินทางมาแสนยาวไกล หลายพันวัน
จู่ๆ ก็พบความสดใส สีสันหลากหลาย
ทำให้โลกอันหม่นหมองข้างหน้าต่างรถค่อยๆ สดใสขึ้น
ถ้าเปรียบความรักเป็นยาก็คงจะใช่
เพราะมันสามารถรักษาเยียวยาจิตใจของหุ่นยนต์ให้กลายเป็นคนได้โดยสมบูรณ์...
ฟันเฟืองของนาฬิกาที่แอบอยู่ในหอคอยตอนนี้มันกำลังเริ่มทำงาน
หน้าต่างบนหอคอย ค่อยๆ อ้ากว้าง...เพื่อรอรับสายลมที่พัดผ่านมาโดยไม่รู้ตัว
เพื่อทำให้ฟันเฟืองที่เรียกว่าหัวใจค่อยๆ หมุนตัว...
หมุนตัวเองอย่างเงียบเชียบ
หมุนตัวเองอย่างช้าๆ
แค่หมุนตัวเอง...
No comments:
Post a Comment