การจากลานี้ มันวนเวียนอยู่กับเราเสมอเสมอเลยนะ
เดินมาหาเราครั้งนึงก็พรากคนรอบข้างเราไป
เมื่อเราได้เริ่มรู้จักกับมันเข้าในสักวัน
ต่อจากนั้น มันจะยังคงเดินแวะเวียนมาหาเราเสมอ
การจากลาเป็นเหมือนคนคนนึง
ที่เราไม่อยากรู้จัก ไม่อยากทำความสนิทสนม
และไม่อยากให้แวะเวียนมาเยี่ยมกันเลย
แต่สุดท้ายเราก็ต้องรู้จัก บางครั้งก็อาจสนิทสนม
และต้องยอมรับเสมอเวลาที่แวะมาเยี่ยมเยียนกัน
การจากลานี้ รู้จักกับความผูกพันธ์ไหมนะ
หรือการจากลาก็ชอบความผูกพันธ์เช่นกัน
ถึงได้มารับความผูกพันธ์ไปจากเราเสมอ
เราชอบความผูกพันธ์นะ อยู่ด้วยแล้วอบอุ่นหัวใจดี
และอาจเพราะความผูกพันธ์นั้นน่ารัก
ยามใดที่การจากลามาเยี่ยมเยียน
ก็มักจะพาเอาความผูกพันธ์ไปจากเราทุกที
แต่สุดท้ายจะมีคนหนึ่งที่อยู่กับเราเสมอ นั่นก็คือ ความทรงจำ
เมื่อใดที่การจากลาเดินพ้นประตูออกไปพร้อมกับความผูกพันธ์
ที่โซฟาข้างตัว ก็จะมีความทรงจำเดินมานั่งข้างกันเสมอ
ความทรงจำไม่เคยเดินทางไปพร้อมการจากลา
นอกจากว่าจะเป็นเราเองที่ลืมเลือนความทรงจำ
และยอมปล่อยให้ความทรงจำเดินทางจากไป
.
.
.
ว่าแต่...ความทรงจำรู้จักกับการจากลาไหม เราฝากบอกเขาทีได้ไหม
อย่ามาบ่อยนักเลย...ไม่ว่าจะห่างหายกันไปเป็นเดือน เป็นปี
มันก็บ่อยเหลือเกินในความรู้สึกเรา
'ฌา
No comments:
Post a Comment