แสงอาทิตย์สาดส่องความอบอุ่นในยามเช้า
แต่กลับรู้สึกหนาวเหน็บ เหมือนกับสายฝนสาดใส่แทน
แสงจันทร์อันอ่อนโยนสว่างไสวไปทั่วในวันที่ท้องฟ้าเปิด
แต่กลับรู้สึกมืดมน และมองไม่เห็นทาง เหมือนกับว่าท้องฟ้าไร้ซึ่งแสงสว่างใด
ความอบอุ่นในหัวใจที่เคยมีมันหายไป
หายไปไหนกันนะ
รอยยิ้มที่สว่างไสว และสร้างความอบอุ่นหายไปไหนกัน
ไม่มีตัวอักษรใดใด เตือนเข้ามา
ไม่มีข้อความใดใด เตือนเข้ามา
ไม่มีคำว่าคิดถึงใดใด ถูกส่งผ่านมาความเงียบงันของค่ำคืนอีกแล้ว
ปลายนิ้วทำได้เพียงจรดลงแป้นพิมพ์เป็นคำว่า คิดถึง
ก่อนจะค่อยๆ ลบอักษรเหล่านั้นออกไปทีละตัว
ทำได้แค่ คิด แต่มันไม่เคย ถึง ไหน
ทำได้เพียงนั่งคิดและปล่อยมือออกจากแป้นพิมพ์
ก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ไร้ซึ่งแสงดาวในวันนี้
มืดสนิท...ไม่มีแสงจันทร์และแสงดาว
มืดสนิท...เหมือนกับความรู้สึกที่เงียบเชียบในตอนนี้
ไม่มีรอยยิ้มในหัวใจเหมือนอย่างเคย
ไม่มีความรู้สึกอยากพิมพ์ข้อความส่งหาใครสักคนอีกต่อไป
ไม่ว่าจะก่อนหน้านั้น ตอนนั้น หรือตอนนี้
สิ่งที่ทำได้ก็มีแค่เพียงมองท้องฟ้า และปล่อยความคิดให้ลอยออกไป
ก่อนหน้านั้น อาจนั่งมองคนเดียวและไม่คิดถึงใคร
ตอนนั้น กลายเป็นนั่งมอง และฝากให้อีกคนมองมันเป็นเพื่อน
และในตอนนี้ นั่งมองท้องฟ้าเช่นเคยเพียงลำพัง และคิดถึงใครสักคน
ท้องฟ้าเป็นสถานที่ที่สายตาเรามักจะฝากความในใจเอาไว้เสมอเสมอ
'ฌา
No comments:
Post a Comment