เสียงลมพัดนั้นเงียบงัน
แม้ว่าจะพยายามเงี่ยหูฟังเท่าไร
สิ่งที่ได้ยินยังคงมีเพียง ความเงียบ
เราไม่รู้ว่าสายลมนั้นยังคงอยู่
หรือเดินทางจากไปไกลแล้ว
ไม่มีเสียงสะท้อนจากสายลมตอบกลับมา
แม้ว่าจะพยายามสนทนาด้วยเท่าไร
สิ่งที่ได้ยินยังคงเหมือนเดิม
...ก่อนหน้านั้น เราไม่รู้ว่า
สายลมที่พัดผ่านมานั้น ตั้งใจไว้อย่างไร
แต่แค่เพียงสายลมแวะมาทักทาย
เรากลับหวั่นไหวไป ไม่ทันได้ตั้งตัว
ความหวั่นไหวเหล่านั้น
มันเพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้น...เพิ่มขึ้นอยู่อย่างนั้น
จนมากพอที่จะสร้างความคาดหวัง
เอาไว้กักเก็บความรู้สึกดีดี
กักเก็บพื้นที่ เผื่อไว้ให้สายลม
ได้ใช้ด้วยกันข้างข้างตัว
จนฉากสุดท้าย
ที่ความคาดหวังก่อตัวขึ้นอย่างแข็งแรง
และพร้อมกันนั้น...สายลมก็ค่อยค่อยเงียบหายไป
.
.
.
เสียงลมพัดนั้น เงียบงัน
'ฌา.
No comments:
Post a Comment