สิ่งที่ฉันกำลังคิด
เคยไหมที่รู้สึกว่าทุกอย่างมันดีแล้ว
แต่สุดท้ายก็พบว่ามันยังไม่พอดี...และยังไม่ดีพอ
ทำให้ต้องเกิดเปลี่ยนแปลงอยู่เรื่อยๆ
บางทีการที่เราคิดว่าสิ่งที่เป็นอยู่มันดีแล้ว อาจเป็นเพราะ "เราเคยชิน"
เคยชินกับการมีอยู่อย่างนี้ เคยชินกับการใช้ชีวิตในรูปแบบนี้
เคยชินที่เดินคนเดียวอย่างนี้ หรือเคยชินที่ต้องเดินร่วมทางกับคนอื่นอย่างนี้
ทุกความเคยชิน เมื่อเกิดขึ้นแล้วเราก็จะมีความรู้สึกที่ตามมาต่ออย่าง
"ทุกอย่างมันลงตัวและพอดีแล้ว"
เพราะเจ้าความเคยชินเนี่ยแหละ
ที่มักจะทำให้คนเรายอมรับความเปลี่ยนแปลง
ที่มักจะทำให้คนเรายอมรับความเปลี่ยนแปลง
หรือความไม่แน่นอนของโลกไม่ค่อยจะได้
สิ่งอันตรายที่เผลอทำร้ายเราอย่างเจ็บปวด ก็คือเมื่อเราหลงลืมไปว่า
โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอนเลยสักอย่าง
มันเปลี่ยนแปลงและหมุนวนไปเรื่อยตามแรงของมัน
อาจเร็วบ้างช้าบ้าง...แต่แน่นอนมันกำลังเปลี่ยนแปลง
ทุกอย่างบนโลกมันจะพอดีในช่วงเวลาที่เหมาะจะพอดี
และมันจะไม่พอดีเมื่อถึงเวลาที่มันไม่พอดี
คงให้อารมณ์เหมือนว่า
สิ่งใดก็ตามจะพอดีหรือลงตัวได้ ก็ต้องแล้วแต่เวลา
สิ่งใดก็ตามจะพอดีหรือลงตัวได้ ก็ต้องแล้วแต่เวลา
บางครั้งบางคราวเวลาพอดี
สิ่งต่างๆ พอดี แต่อารมณ์ของคนเราไม่พอดี
สิ่งต่างๆ พอดี แต่อารมณ์ของคนเราไม่พอดี
สิ่งที่ประกอบกันมา ก็ย่อมไม่พอดีหรือลงตัว
แต่ถึงอย่างนั้น ก็ไม่ได้อยากให้คนเราทุกคน
ระแวงในการเปลี่ยนแปลงมากเกินไป
ระแวงในการเปลี่ยนแปลงมากเกินไป
แค่อยากให้คนเรานึกถึงกฎง่ายๆ ของโลก
อย่างการเปลี่ยนแปลง ในยามที่มีความทุกข์
หรือรู้สึกผูกพันธ์กับอะไรมากจนไม่สามารถขาดได้ก็เท่านั้น
อย่างการเปลี่ยนแปลง ในยามที่มีความทุกข์
หรือรู้สึกผูกพันธ์กับอะไรมากจนไม่สามารถขาดได้ก็เท่านั้น
เพราะเมื่อใดที่ทิ้งตัวนึกถึงแต่เวลาที่ลงตัวและพอดี
ไม่ยอมเดินหน้าไปมองอย่างอื่น
ไม่ยอมเดินหน้าไปมองอย่างอื่น
เวลาที่ความเจ็บปวดหรือความผิดหวังมาเยือน
เราก็จะไม่ยอมเข้าใจ หรือไม่ยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น
เราก็จะไม่ยอมเข้าใจ หรือไม่ยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น
และแน่นอนสิ่งที่ตามมาก็คือ
การสูญเสียเวลาที่จะมีความสุขไปอย่างน่าเสียดาย
การสูญเสียเวลาที่จะมีความสุขไปอย่างน่าเสียดาย
สิ่งที่ฉันกำลังเป็น
แต่ก่อนคิดว่าอยู่คนเดียวได้ แต่พอได้อยู่กับคนอื่นจากไม่ชินก็ชิน
แต่ก็ยังคงคิดว่าตัวเองอยู่คนเดียวต่อจากนี้ได้แน่นอน เพราะแต่ไหนแต่ไรมาก็ชอบที่จะอยู่คนเดียว
แต่น่าแปลกที่เมื่อถึงเวลาที่ต้องอยู่คนเดียว
กับมีความรู้สึกแปลกประหลาด เหมือนไม่อยากอยู่คนเดียว ทำอะไรคนเดียวอีกต่อไป
ทั้งที่คิดว่า อยู่ได้ แต่มันก็เหมือนจะอยู่ไม่ได้
สงสัยเป็นเพราะเราทิ้งตัวเองอยู่กับช่วงเวลาที่พอดีและลงตัวมากเกินไป
จนหลงลืมไปว่า ทุกๆ วันทุกๆ เวลาจะมีทางเดินมากมายเข้ามาให้เราต้องเลือกเดิน
No comments:
Post a Comment