เคยคิดว่าตัวเองไม่เหงาเลย
เคยคิดว่าตัวเองอยู่คนเดียวได้แน่นอน
เคยคิดว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องมีใครอยู่ข้างๆ
และแน่นอนสิ่งเหล่านั้นคือสิ่งที่พร่ำบอกคนอื่นอยู่ตลอดเวลา
เคยคิดว่าตัวเองอยู่คนเดียวได้แน่นอน
เคยคิดว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องมีใครอยู่ข้างๆ
และแน่นอนสิ่งเหล่านั้นคือสิ่งที่พร่ำบอกคนอื่นอยู่ตลอดเวลา
ทั้งที่จริงแล้ว ทุกอย่างที่ตัวเองเป็น มันตรงกันข้ามกับสิ่งที่สร้างขึ้น
เมื่อกาลเวลาเดินไป ทุกสิ่งก็หมุนตาม
คนที่อยู่รอบข้างก็เริ่มเดินไปตามทางของเขาทีละคน
เพื่อนที่เคยเดินเคียงข้างบนเส้นทางเดียวกับเรา
ก็เริ่มเดินไปอีกทาง กับใครอีกคนที่เดินมาพบกัน
มันไม่ง่ายเลยจริงๆ ที่จะยอมรับว่า
เพื่อนข้างกายของเรากำลังเดินออกไปยังเส้นทางใหม่
โดยที่เราได้แต่เดินตามทางของตัวเองอยู่อีกฝั่งและเฝ้าดู...
ก็เริ่มเดินไปอีกทาง กับใครอีกคนที่เดินมาพบกัน
มันไม่ง่ายเลยจริงๆ ที่จะยอมรับว่า
เพื่อนข้างกายของเรากำลังเดินออกไปยังเส้นทางใหม่
โดยที่เราได้แต่เดินตามทางของตัวเองอยู่อีกฝั่งและเฝ้าดู...
จากที่เคยบอกว่า ไม่เหงา
สิ่งนั้นที่เคยพูดไป กำลังย้อนกลับมาหาอย่างเงียบๆ
และทำให้เราเริ่มเข้าใจตัวเองดีขึ้นมากกว่าเดิมว่า
ทุกสิ่งที่เคยพร่ำบอกกับคนอื่น
มันคือเกราะที่สร้างขึ้นมาปิดบังความอ่อนแอที่เรากักเก็บมันเอาไว้
จากที่เคยคิดว่าตัวเองไม่เหงาหรอก
เพราะยังมีเพื่อนให้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน
กลายเป็นว่า เมื่อไม่มีเพื่อนที่ให้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน เราก็อยู่คนเดียวแทบไม่ได้
ไม่ได้รู้สึกอิจฉา กลับรู้สึกยินดีที่เพื่อนของเรามีใครอีกคนเข้ามาดูแล
เพราะยังมีเพื่อนให้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน
กลายเป็นว่า เมื่อไม่มีเพื่อนที่ให้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน เราก็อยู่คนเดียวแทบไม่ได้
ไม่ได้รู้สึกอิจฉา กลับรู้สึกยินดีที่เพื่อนของเรามีใครอีกคนเข้ามาดูแล
แต่แค่รู้สึกว่าตัวเองเห็นแก่ตัวมากจริงๆ...
ที่อยู่คนเดียวไม่ได้
อาจเพราะเคยใช้ชีวิตที่โคจรหมุนรอบเพื่อนอยู่ตลอดเวลา
เมื่อเพื่อนที่เคยโคจรไปพร้อมๆ กัน ต้องไปโคจรพร้อมกับคนอื่น
มันเลยรู้สึกโดดเดี่ยวขึ้นมาแทนก็เท่านั้น
เมื่อเพื่อนที่เคยโคจรไปพร้อมๆ กัน ต้องไปโคจรพร้อมกับคนอื่น
มันเลยรู้สึกโดดเดี่ยวขึ้นมาแทนก็เท่านั้น
และเมื่อรู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้น
สิ่งที่ทำได้ก็แค่สร้างเกราะให้หนามากกว่าเดิม
ด้วยความเย็นชาที่คิดว่าน่าจะกลบเกลื่อนความเหงาที่เราสร้างขึ้นได้ไม่มากก็น้อย
แต่เมื่อสร้างมันขึ้นมา กลับกลายเป็นว่าสิ่งเหล่านั้น
กำลังทำให้เรารู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้นเช่นกัน
แต่ก็นั่นแหละ...มันคือ หนทางแห่งการเติบโต
มันเป็นเพียงการเริ่มต้นที่จะทำให้เราเติบโต และกล้าอยู่คนเดียวบนโลกใบนี้่ต่อไป
ในโลกที่แสนกว้างใหญ่ไม่มีใครให้หมุนรอบ เราก็ต้องหมุนรอบตัวเอง
และมีความสุขกับชีวิตของเราเอง
เพราะทุกชีวิต ต่างก็มีชีวิตเป็นของตัวเอง
แค่นี้ก็มากพอสำหรับเราแล้ว จะสุขทุกข์ โดดเดี่ยวหรือสนุกสนาน
ก็ขึ้นอยู่กับตัวเราเองทั้งนั้น
"จงเติบโตขึ้นเสียเถอะ"
No comments:
Post a Comment