เสียงปลายสายพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
"...ไม่มีอะไรให้เลยนะ"
เราเงียบและกลืนคำว่า อืม ที่มักพูดประจำลงคอไป
"หาเอาใหม่ก็ได้"
น้ำเสียงที่เราเอื้อนเอ่ยประโยคนั้นออกไป ไม่ได้เป็นน้ำเสียงมั่นใจอะไรสักนิด
ถึงจะพูดออกไปอย่างนั้นก็จริง แต่ภายในหัวกลับมีแต่คำว่า หายังไง หาที่ไหน หาได้หรอ
ผุดขึ้นมาเต็มไปหมด...
เราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เหมือนกันที่คำว่า มี ไม่มี
กลายมาเป็นคำจำกัดความความสุขของตัวเรา และคนรอบข้าง
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่กันที่ใครหลายคนรอบข้างเราฝากความหวังมากมายไว้กับมัน กับคำว่า มี ไม่มี
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เหมือนกันที่เรานั่งมองคำเหล่านี้ด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
แต่ในสมองกลับขบคิดถึงสิ่งอื่นที่นอกเหนือจากมัน
รู้แค่ว่ารู้สึกตัวอีกทีเราก็หมดความสนุก และความสุขไปกับมันเยอะเสียเหลือเกิน
มี ไม่มี คำสองคำที่นึกถึงเมื่อไหร่ ก็หนักไหล่ตัวเองขึ้นมาทุกที
คำน่าเบื่อที่เราไม่ชอบนึกถึง แต่นึกถึงอีกทีมันก็กลายมาเป็นส่วนหนึ่งในความคิดของเราไปซะแล้ว
ปลายสายถูกเปลี่ยนไปยังคนพูดสายคนใหม่ ส่วนเราที่คิดวนเวียนไปมากับประโยคนั้นของคนให้ชีวิต
ได้แค่มองแป้นพิมพ์และจรดนิ้วพิมพ์ลงแค่ว่า
"แค่ได้ชีวิตก็เพียงพอแล้วละ มีไม่มี ในอนาคตนั้นมีสองมืออยู่ หาได้"
พิมพ์จบอ่านซ้ำก็เริ่มหวังในใจอีกครั้งว่า
เราคงหาคำตอบที่ถามตัวเองไปเมื่อไม่นานมานี้ได้ในสักวันหนึ่งนะ.
'ฌา
No comments:
Post a Comment