ในการเดินไปตามทางชีวิตของเรา
เราอาจจะเคยพยายามหันซ้ายหันขวา
มองข้างหน้ามองข้างหลัง
นั่นอาจไม่ใช่เพราะต้องการรู้ว่ามีใครเดินตามรอยเท้าของเรา
หรือว่าเราเดินตามรอยเท้าใครได้ถูกต้องไหม
แต่เราแค่อยากจะมองดูให้ตัวเองมั่นใจว่า
รอยเท้าของคนที่เดินข้างๆ
มันยังคงมีอยู่
และยังไม่ได้หายไป
ไม่ว่าเมื่อก่อน ตอนนี้ หรือต่อไป
การได้ออกเดินทางไปตามทางของชีวิต
และมีใครสักคนจับมือเดินไปพร้อมกับเรา
มันเป็นสิ่งที่ทำให้เรารู้สึกดี
มีความสุข
และเป็นสิ่งที่สร้างรอยยิ้ม
กำลังใจให้เราได้ในทุกวัน
แต่ในความสุขเหล่านั้น
เรามักจะแอบสร้างความกลัวขึ้นมาในจิตใจเสมอ
ความกลัวที่ว่าเราอาจจะพลัดพรากจากความสุขที่มีอยู่
รอยยิ้มอาจหายไป
หรือแม้แต่รอยเท้าที่เดินไปเส้นทางพร้อมกันของเราสองคนมันอาจจะหายไป
รอยเท้านั้นเราคงไม่อาจย้อนทางกลับไปสร้างให้มันชัดเจนกว่าที่เป็นอยู่
หรือแม้แต่สร้างรอยเท้าในอนาคตเอาไว้เพื่อเดินตามรอยนั้นไปพร้อมกันได้
และไม่ว่าเราจะสังเกตรอยเท้ามากแค่ไหน
เราก็ไม่สามารถสัมผัสหรือวัดความชัดเจนจากมันได้
ไม่สามารถนำมาเป็นตัวบ่งบอกกับเราได้ว่า
เขาจะอยู่หรือหายไป
สิ่งเดียวที่จะทำให้เรารับรู้ได้ว่า
คนที่เดินพร้อมเราจะจากไปหรือไม่ก็คือ มือ
มือที่จับกันเดินไปตลอดทาง
เพราะมือเป็นสิ่งเดียวที่เราสัมผัสและบ่งบอกกับเราได้ว่า
ตอนที่เดินไปพร้อมกันนั้นมันมีความหนักแน่นและใส่ใจที่จับมือกันไปมากหรือน้อยแค่ไหน
เราควรสนใจมือที่เราจับกันไว้ว่าเราจับมันไว้ดีแล้วหรือยัง
หรือว่าเราเผลอกังวลกับสิ่งอื่นจนเราปล่อยปะละเลยที่จะจับมือกันเดินพร้อมกัน
'ฌา
'ฌา
No comments:
Post a Comment