ว่ามันเป็นหนึ่งสิ่งที่เดินเข้ามาหาเราเมื่อไหร่
ต้องนำพาไม่สิ่งใดก็สิ่งหนึ่งไปจากเราเสมอ
ใครใครต่างก็รู้ว่า เมื่อเราพบเจอการจากลา
เราก็ต้องรู้จักปล่อยวาง และยอมรับมันไปพร้อมพร้อมกัน
ต้องพยายามไม่เจ็บปวดกับมันมากเกินไป
และต้องเข้าใจว่าบนโลกมีพบก็ต้องมีจาก
คำแนะนำง่ายง่ายของการพบเจอการจากลาก็มีเท่านั้น
ใครใครต่างก็คิดได้ และต่างก็บอกตัวเองอย่างนั้น
แต่เมื่อพบเจอเข้าจริงจริง มันไม่ใช่เลย
มันไม่ใช่ทุกคนเลยที่จะทำตามคำแนะนำเหล่านั้นได้
การก้าวผ่าน หลังจากพบเจอการจากลา มันยากมากจริงจริง
โดยเฉพาะการจากลาที่เรายังไม่ทันได้ตั้งตัว เตรียมใจ
เพียงแค่นึกถึงว่า เมื่อกี้ยังมี แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว
มันก็เจ็บปวดหัวใจเหลือเกิน
กว่าคนเราจะเข้มแข็ง หลังการจากลาได้นั้น
มันเป็นเรื่องยากเหลือเกิน
คำแนะนำที่บอกให้ปล่อยวาง และยอมรับเหล่านั้น
มันกลายเป็นสิ่งที่ทำได้ดีแค่ตอนพูด
ถ้าโลกนี้ไม่มีการจากลาก็คงดี
แต่ถ้าไม่มีการจากลา เราก็คงไม่มีการเรียนรู้ที่จะเข้มแข็ง
และคงไม่ได้รู้จักกับการพบเจอเช่นกันสินะ
หรือไม่ถ้าเรายอมรับการจากลาได้อย่างรวดเร็ว
เราคงเป็นคนเก่งขึ้นมาทันที
เพราะไม่มีอะไรในโลกจะทำให้เราเสียใจและเจ็บปวด
ได้มากเท่ากับการจากลาในแต่ละครั้ง แต่ละครั้ง
ที่มักวนเวียนเกิดขึ้นกับชีวิตอีกแล้ว
'ฌา
No comments:
Post a Comment