ความเจ็บปวดของความรัก
บางครั้งก็เปรียบเสมือนภาพเลือนลางในเงามืด
เป็นภาพที่เราพยายามจะเลือนลาง และซ่อนมันไว้
ไม่ว่าจะด้วยความรู้สึก หัวใจ หรือสมอง
ขึ้นชื่อว่าความเจ็บปวด
ไม่ว่าใครก็ไม่อยากให้มันชัดเจนกันทั้งนั้น
เพราะยิ่งชัดเจน หัวใจก็จะยิ่งถูกทำลายให้บอบช้ำมากกว่าเดิม
แต่บางครั้งในความเจ็บปวดเหล่านั้น
ก็มีมากเกินไป...มากเกินกว่าที่เราจะเลือนลางมันได้ทัน
มีมากเกินกว่าที่หัวใจจะสามารถรับมันได้
ยิ่งพยายามเลือนลางความเจ็บปวดมากเท่าใด
มันกลับยิ่งชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น...
ความเจ็บปวดของความรัก จะไม่มากเกินไปเลย
ถ้ามันไม่ได้เกิดมาจากคนที่ทำให้เรารัก
และทำให้เราเจ็บไปพร้อมพร้อมกัน
ความเจ็บปวดที่มีเหตุมาจากคนที่เรารัก
มันเจ็บจนเรียกว่าทรมานได้เลยนะ
ความทรมานที่ต้องทนให้ความเจ็บปวด
ยืนเบียดอยู่กับความรักภายในใจของเรา
ไม่ว่าจะโยนทิ้งเท่าไหร่ก็ไม่ยอมหายไป
.
สุดท้าย...มันจะเจ็บปวดเป็นที่สุด
เมื่อเราต้องอธิบายว่าตัวเองเจ็บปวดต่อความรักเหล่านี้อย่างไร
ต้องพูดในสิ่งที่เปรียบเสมือนใบมีด กรีดทำลายความรู้สึกตัวเองซ้ำซ้ำ
ต้องอธิบายว่าคนที่เรารัก ทำให้เราเจ็บปวดแบบนี้ได้ยังไง
การตอกย้ำหัวใจให้บอบช้ำจากความรักที่หมดลง
บางทีอาจไม่ใช่เหตุการณ์การบอกเลิกกัน
แต่มันคือการที่เราต้องนั่งอธิบาย
ถึงความเจ็บปวดที่เกิดจากความรักต่างหาก
.
มันเจ็บปวดจริงจริงนะ...
ถ้าให้นั่งจินตนาการคงจะนึกไม่ออก
แต่ถ้าประสบพบเจอกับมัน
ก็คงไม่สามารถอธิบายมันออกมาได้เช่นกัน
ความเจ็บปวดก็คือความเจ็บปวด
แสร้งทำว่าไม่เจ็บ มันยิ่งเจ็บ
แสร้งทำว่าไม่รู้สึก มันยิ่งรู้สึก
ไม่ว่าจะมีมากหรือมีน้อย มันก็ทำให้เราปวดหัวใจอยู่ดี
'ฌา
No comments:
Post a Comment