ต้องมีสักครั้งที่เราเกิดความรู้สึก
อิจฉาใครสักคน
อิจฉาการมีชีวิตของสิ่งมีชีวิตบางสิ่ง
หรือแม้แต่อิจฉาการเป็นอยู่ของสิ่งของบางอย่าง
การที่เราเกิดความรู้สึกอิจฉาใครสักคนนั้น
เรามักจะอิจฉาที่เขาคนนั้นดูมีความสุข
อิจฉาที่ชีวิตเขาปราศจากความวุ่นวาย
อิจฉาที่ชีวิตเขามีการพัฒนาเปลี่ยนแปลงให้ดีขึ้น
อิจฉา...จนเกิดความรู้สึกที่ว่า
เราอยากกลายเป็นคนคนนั้น
เราอยากมีเหมือนคนคนนั้น
เราอยากยืนอยู่บนจุดหมายที่สำเร็จของคนคนนั้น
และแน่นอนความอิจฉามันยากที่จะหยุด
ยากที่จะยั้งความรู้สึกแย่แย่นั้นเอาไว้
แต่ไม่ว่าจะอิจฉายังไง
อยากให้ลองมองความอิจฉาในมุมกลับ
เพราะนั่นอาจทำให้เรารู้สึกเพิกเฉย
ต่อความอิจฉาเหล่านั้นไปเลยก็ได้
เพราะถ้าสมมุติ...
สมมุติว่าเรากลายเป็นคนคนนั้นขึ้นมาจริงจริง
เราอาจจะมองกลับมาที่ตัวเอง
และรู้สึกอิจฉาตัวเองก็ได้
เพราะถ้าให้เขากลายมาเป็นตัวเรา
เขาก็คงจะยังพยายามทำในสิ่งที่เขาต้องการเหมือนเดิม
ทำเพื่อให้ได้ในสิ่งที่เราเอาแต่อิจฉา
และไม่ยอมที่จะลงมือสร้างมัน
หรือไม่เราก็อาจจะไม่อิจฉาเขาอีกเลย
ถ้าเราได้รับรู้แล้วว่าคนคนนั้น
ต้องเผชิญอะไรมาบ้าง
ต้องพยายามมามากขนาดไหน
กว่าที่เขาจะเดินมาถึงจุดที่ทำให้เราอิจฉาได้
บางทีเราควรจะอิจฉา
ความพยายามของเขา
ที่ทำให้ชีวิตเขามีการพัฒนา
เปลี่ยนแปลงจนมันดีขึ้น
มากกว่าจะมองแต่จุดหมาย
ที่เขาประสบความสำเร็จแล้ว
ความอิจฉาก็เปรียบเสมือน
สัญลักษณ์แห่งความอยากได้
ดังนั้นเราจึงควรอิจฉาความพยายามเหล่านั้น
และนำความอิจฉานั้นมาพัฒนา
เพื่อสร้างความพยายามในตัวเองให้ได้เหมือนเขา
ซึ่งแท้จริงแล้วเรานั้น อาจไม่จำเป็นต้องอิจฉา
จุดหมายปลายทางที่สำเร็จของใครเลย
เพราะถ้าเรามีความพยายามมากพอ
เราอาจจะเดินไปถึงจุดหมายที่สูงกว่า
หรือพบเจอจุดหมายที่เหมาะสมกับเรา
จนคนอื่นอื่นต้องอิจฉาเราแทนก็ได้
.
ชีวิตคนเรามันเดินทางด้วยก้าวที่ไม่เท่ากัน
แต่เราสามารถทำให้ตัวเองเดินเร็วหรือเดินช้าได้
ความอิจฉาเป็นสิ่งที่ดูร้ายกาจ
และบั่นทอนความรู้สึกดีดีในจิตใจ
แต่ถ้ามันเกิดขึ้นมาและเราสะบัดมันให้หลุดไม่ได้
เราก็ควรนำสิ่งที่ร้ายกาจนั้น
มาทำงานในมุมใหม่ใหม่
ถ้าเราทำได้...มันก็จะกลายเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่คนอื่นจะอิจฉาเรา
และที่สำคัญคนเราแต่ละคนนั้น
ต่างก็มีเรื่องราวให้น่าอิจฉากันทั้งนั้น
'ฌา
No comments:
Post a Comment