หญิงสาวผมยาวดัดลอนทิ้งตัวลงนั่งยังโซฟา
ก่อนจะยกมือขวาที่มีพลาสเตอร์พันไว้ขึ้นมาดู
เธอจ้องมองไปยังพลาสเตอร์นั้น
พร้อมกับปล่อยความคิด
ให้เดินทางตามเวลาไปอย่างเงียบเงียบ
พลาสเตอร์ผ้าสีส้มใช้ปิดแผล
ถูกพันไว้ที่นิ้วชี้ข้อแรกของเธออย่างลวกลวก
กลิ่นยาที่ถูกทาทับบนบาดแผลลอยเตะจมูกทุกครั้ง
เมื่อนิ้วนั้นถูกยกขึ้นมาเท้าคาง
หญิงสาวเลื่อนสายตาที่เหม่อลอย
ไปยังกล่องพลาสเตอร์ที่ถูกแกะกล่องไว้
เธอเอื้อมมือไปหยิบพลาสเตอร์อันใหม่ขึ้นมา
ก่อนลงมือแกะมันออกจากซอง และ
พันมันไว้ ที่ข้อนิ้วสุดท้ายของนิ้วนางด้านซ้าย
ที่ที่ตรงนั้น...ไม่มีบาดแผลใด
นอกจากร่องรอยของวัตถุที่เธอเคยใส่
.
พลาสเตอร์ปิดแผล
บางครั้งก็ทำให้เรานึกถึง
ความคิด ที่เป็นเหมือนเครื่องมือ
ที่เรามักใช้ในการปกปิด ความรู้สึก
ที่บางครั้งก็เป็นเหมือนดั่งบาดแผล
การที่เราใช้พลาสเตอร์แห่งความคิด
พันไว้รอบบาดแผลของความรู้สึก
เป็นเหมือนการบอกตัวเราให้รู้เสมอว่า
ตอนนี้เรากำลังมีบาดแผล
เรากำลังเจ็บปวด
เราต้องการป้องกันการติดเชื้อ
เราใช้พลาสเตอร์ปิดแผลไว้
เพื่อปกปิดบาดแผล
เพื่อรอวันมันหาย
เพื่อเตือนตัวเองว่า ระวังนะ
เรามีความเจ็บปวดอยู่กับตัว
ซึ่งระยะเวลาที่ใช้พลาสเตอร์นั้น
ล้วนแต่ขึ้นอยู่ตัวเรา ที่ลงมือพันมันไว้เอง
ว่าตัดสินใจจะปกปิด หลีกเลี่ยง
ให้ตัวเองไม่ต้องเห็นบาดแผลไปนานเท่าใด
แต่ไม่ว่าเราจะพันมันไว้นานแค่ไหน
หรือพันมันไว้หนาเท่าไหร่
ความรู้สึกที่ว่าบาดแผลมันยังทำให้เราเจ็บ ก็ยังอยู่
เพราะความรู้สึกเจ็บ มันถูกกลั่นกรอง
มาจากจิตใจไม่ใช่มาจากความคิด
แล้วถ้าเราลองแกะพลาสเตอร์ที่ทำหน้าที่
เตือนความเจ็บความจำนั้นออกล่ะ
.
.
.
มันคงจะดีนะ ถ้าเราแกะมันออก
แล้วพบว่าบาดแผลหายดี
และไม่ได้มีความเจ็บปวดอะไร
ตามที่เราเฝ้าบอกตัวเองว่า มี อยู่เลย
'ฌา.
No comments:
Post a Comment