มันโคตรจะอึดอัดและรู้สึกแย่เลยนะ
ในเวลาที่เราพยายามบอกตัวเองเสมอว่า
เราไม่เป็นไร เราสบายดี
ทั้งที่จริงแล้วมันไม่ได้เป็นอย่างนั้น
ยิ่งห้ามตัวเองไม่ให้คิด
มันก็ยิ่งคิด
แค่คิดว่าในวันนี้เธอไม่เหมือนเดิมแล้ว
มันก็เจ็บแปลบขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว
แค่คิดว่าเราเป็นต้นเหตุใช่ไหม
ที่ทำให้เธอห่างเหินกันไป
มันก็ทำให้เรากลั้นน้ำตาไว้แทบไม่อยู่
เราเดินตามเธอช้าไปยังไง
ทำไมในวันนี้เธอถึงเดินจากเราไป
เราพยายามดึงตัวเอง
ให้กลับมายืนอยู่ในจุดเดิมที่เคยยืน
แต่ยิ่งดึงตัวเองไว้เท่าไหร่
กลับเหมือนเรายิ่งเดินหน้าไปมากกว่าเดิม
เราพยายามดึงความรู้สึก
ให้เดินทางกลับไปยังจุดเริ่มต้น
แต่ทำยังไงมันก็ดึงไม่กลับ
และพอเราตัดสินใจจะเดินหน้าต่อ
ทางข้างหน้าที่เคยมีเธอ
มันก็มืดมนซะเหลือเกิน
ทำไมเธอต้องทำให้เรารู้สึกเหมือนว่า
เธอพาเราเดินมาได้ครึ่งสะพาน
แล้วตัดเชือกที่โยงสะพานนั้นทิ้ง
ก่อนที่เราจะเดินตามเธอไปได้ทัน
.
ความคิดและคำถามมันวิ่งวนไปมาในหัว
อย่างไม่รู้จักจบ
เรา...ควรทำยังไง
มันอึดอัดอยู่ในใจเรานานเกินไปแล้ว
'ฌา.
No comments:
Post a Comment