เธอและเราเดินไปบนเส้นทางเดียวกัน
เธอเดินนำหน้าอยู่ไกลจากเราสักหน่อย
แต่ก็ไม่ไกลเกินกว่าการหยิบยื่น
ความเป็นห่วงของเราให้เธอ
วันหนึ่ง. เธอได้หยิบยื่น
สิ่งสวยงามประกายยิบยับ
ที่เรียกว่า ความรัก ให้กับเขา
และเขาก็หยิบยื่นสิ่งเดียวกันให้เธอ
เธอเฝ้าปราถนาทุกวี่วัน
ให้ความรักที่เธอมอบไปนั้น
ถูกใส่ใจและเติบโตอย่างสวยงาม
จนวันถึงวันนั้นที่เรายังคงเฝ้ามอง
เขาที่เดินอยู่ข้างเธอ
เริ่มออกตัววิ่งห่างออกไป
พร้อมหันกลับมาบอกเธอ
บังคับเธอให้ทำลายสิ่งสวยงามนั้นทิ้งไปซะ
เธอร้องไห้และขอร้องเขา
ว่าให้รักษามันไว้ก่อนได้ไหม
เพราะเธอเชื่อว่า สักวันสิ่งสวยงาม
ของเธอกับเขาต้องกลับมา
ส่องประกายสวยงามเช่นเดิมแน่นอน
เธอโอบกอดหัวใจ
และความสัมพันธ์ที่บอบช้ำนั้น
ฝืนเดินตามเขาต่อไป
แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่เธอเศร้า
เธอจะหันมาหาเรา ระบายให้เราฟัง
เพราะเธอรู้ว่าเราจะคอยปลอบเธอ
และส่งรอยยิ้มให้เธอ
เราบอกเธอไว้อย่างนั้น
.
แต่เธอคงไม่รู้ใช่ไหม...
ยิ่งเห็นเธอฝืนรักต่อไปทั้งที่เจ็บปวด
เรายิ่งเจ็บปวดที่หยุดรักเธอไม่ได้
หยุดห่วงเธอไม่ได้เช่นกัน
เธอฝืน เราฝืน
เราเองบอกเธอเสมอว่า
ยิ่งฝืนเท่าไหร่ ความเจ็บปวด
ยิ่งแสดงตัวตนมากเท่านั้น
แต่เราสองคนก็ยังคงฝืน...ทำไม?
'ฌา.
No comments:
Post a Comment