เส้นทางนั้น...ที่ทอดยาวออกไป
ไกลสุดลูกหูลูกตา
เรากำลังเดินตามไปบนเส้นทางนั้นอย่างช้าช้า
เราไม่รู้หรอกว่า
มันต้องเดินไปอีกนานแค่ไหน
ถึงจะค้นพบเธอที่เดินไปก่อนหน้า
เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในเส้นทางนั้นที่เรายังคงเดินไป
ได้ให้ความหมายอะไรกับตัวเรา
บางครั้งที่เราตั้งคำถามตัวเองว่า
ทำไมยังต้องเดินตามเธอไป
ทั้งที่เดินจากเราไปเนิ่นนานแล้ว
ซึ่งสิ่งที่เราได้รับกลับมา
มักเป็นเพียงความว่างเปล่า
.
.
.
หรือเพราะมันว่างเปล่า
หรือเพราะเราหาคำตอบ
ให้กับคำถามเดิมเดิมเหล่านั้นไม่ได้สักที
เลยทำให้เราเผลอเลอ
เดินตามเธอไปเรื่อยเรื่อยแบบนี้
เราไม่รู้ว่าเธอหยุดพักบ้างไหม
นับตั้งแต่เธอเดินจากเราไป
เรารู้เพียงแค่เราเดินตามเธออยู่เนิ่นนาน
แต่ลับเหมือนไม่เคยทันเธอเลยสักที
เราอยากหยุดนะ
แต่ไม่รู้ทำไม...มันถึงได้ยากอย่างนี้
บางทีเราก็อยากให้เธอเดินย้อนกลับมา
บอกอะไรกับเราสักอย่าง...
เราไม่คาดหวังถึงคำรักหรอก
แค่กลับมาบอกคำลากันสักหน่อยก็ยังดี
เผื่อเราจะหยุดเดินตามเธอได้สักที
'ฌา.
No comments:
Post a Comment