ความฝันแสนหวานกับโลกแสนสวย
ไม่ว่าใครๆ ต่างก็คิดและฝันกันอย่างนี้แทบทุกคน
เพราะทุกคนล้วนมีความฝันที่แสนเฟอร์เฟ็กต์
เพราะหนึ่งในหลายร้อยล้านคนนั้นก็มี ฉัน อยู่ภายในนั้น
ฉันเคยเป็นเด็กที่ชอบวาดฝัน เพ้อพกและจินตนาการไปเรื่อย
ไม่ว่าจะเป็นความรัก การเรียนหรือแม้แต่อนาคตการใช้ชีวิต
เป็นเด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่วาดภาพให้โลกนี้
ชั่งสวยงาม...
แต่พอมาวันนี้จากหลายๆ เหตุการณ์ จากหลายๆ ความคิดและสิ่งที่ได้รับ
จากเด็กตัวน้อยๆ ก็ค่อยเริ่มโตและมองโลกที่อยู่นอกกรอบผ้าใบที่แต้มสีเหล่านั้นทีละน้อย
และพบว่าความจริงแล้ว
โลกใบนี้ไม่ได้สวยสดงดงามอะไรเลย
ไม่ได้มีพรมแดงมาคอยปูเวลาเดินไปไหน ไม่ได้ราชรถมาคอยรับ ไม่ได้ผู้คนแสนดีที่คอยช่วยเหลือ
ไม่ได้มีแม่พระพ่อพระที่แสนใจดีคอยดูแล
ไม่มีเวทมนตร์หรือคาถาวิเศษที่ไหนที่จะช่วยให้เราแก้ปัญหาได้อย่างสะดวกสบาย
ไม่ได้มีเจ้าชายขี่ม้าขาว ไม่ได้มีเจ้าหญิงแสนงดงามและจิตใจดี
ไม่ได้มีต้นเงินต้นทองที่พร้อมงอกเงยมาให้ใช้หรือเสพสุข
ไม่ได้มีอะไรเลยที่เราปราถนา ภาวนาแล้วจะได้ในโลกแห่งความเป็นจริง...
ในโลกแห่งความเป็นจริงนั้นบางทีก็ดูโหดร้าย ทารุณในความรู้สึก
แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นเหมือนบทเรียนที่แสนมหัศจรรย์ให้คนเราค้นหาและใฝ่หาความรู้
ความรู้ในการใช้ชีวิต ความรู้ในการเดินทางตามหาฝันและทำมันให้เป็นจริง
พื้นฐานแห่งโลกความเป็นจริงหรือการพยายาม ไม่ใช่การเพ้อฝันแค่อย่างเดียว
คนเรามีใครบ้างที่เกิดมาแล้วไม่ต้องพยายาม แค่จะกินจะเดินจะพูดจะอ่านจะเขียน
ยังต้องฝึกยังต้องพยายาม แล้วอะไรที่อยู่สูงๆ จนเกินเอื้อม ถ้าเราไม่พยายามเราก็คงไม่ได้มา
นี่คือสิ่งเด็กคนหนึ่งคิดได้ในวันนี้...
ชีวิตคนเรานั้น สาเหตุที่เกิดมาอาจมีมากมาย แต่สาเหตุการมีชีวิตอยู่นั้น คงมีอยู่ด้วยกันไม่กี่อย่าง
กว่าจะถึงวันตายก็คงต้องมีชีวิตอยู่ไปเรื่อยๆ อยู่เพื่อทำตามฝัน
ไม่ใช่อยู่เพียงเพื่อนั่งฝันอย่างเดียว
เพราะว่า...ชีวิตคนเรามีเวลาให้ฝันเยอะ แต่เวลาจะลงมือทำน่ะมีน้อย
ดังนั้นอย่ามัวแต่นั่งคอย เพราะสุดท้ายจะเสียดายเวลาที่ผ่านไป...
แต่มีอยู่อย่างเดียวที่อยากเตือน
อย่ามองโลกสวยจนเกินไป...
เพราะโลกแห่งความจริงมันไม่ได้โลกสวยอย่างที่คิดหรอกนะ
โลกที่แสนงดงามเหล่านั้นมันไม่มีอยู่จริงหรือถ้าจะมี ก็คงมีได้เพราะการกระทำของเรานั่นเอง
คนเรามีใครบ้างที่เกิดมาแล้วไม่ต้องพยายาม แค่จะกินจะเดินจะพูดจะอ่านจะเขียน
ยังต้องฝึกยังต้องพยายาม แล้วอะไรที่อยู่สูงๆ จนเกินเอื้อม ถ้าเราไม่พยายามเราก็คงไม่ได้มา
นี่คือสิ่งเด็กคนหนึ่งคิดได้ในวันนี้...
ชีวิตคนเรานั้น สาเหตุที่เกิดมาอาจมีมากมาย แต่สาเหตุการมีชีวิตอยู่นั้น คงมีอยู่ด้วยกันไม่กี่อย่าง
กว่าจะถึงวันตายก็คงต้องมีชีวิตอยู่ไปเรื่อยๆ อยู่เพื่อทำตามฝัน
ไม่ใช่อยู่เพียงเพื่อนั่งฝันอย่างเดียว
เพราะว่า...ชีวิตคนเรามีเวลาให้ฝันเยอะ แต่เวลาจะลงมือทำน่ะมีน้อย
ดังนั้นอย่ามัวแต่นั่งคอย เพราะสุดท้ายจะเสียดายเวลาที่ผ่านไป...
แต่มีอยู่อย่างเดียวที่อยากเตือน
อย่ามองโลกสวยจนเกินไป...
เพราะโลกแห่งความจริงมันไม่ได้โลกสวยอย่างที่คิดหรอกนะ
โลกที่แสนงดงามเหล่านั้นมันไม่มีอยู่จริงหรือถ้าจะมี ก็คงมีได้เพราะการกระทำของเรานั่นเอง
No comments:
Post a Comment